Jednak w procesie, a nie na manowcach 🙂

Inność mojej drogi polega na tym, że (jak sądzę) moje programy zaistniały „we mnie” i były wzmacniane przez całość, albo większość „mojego życia”.

K woli wyjaśnienia, bo zauważyłam, że mam problem ze swobodnym używaniem pewnych zwrotów.Na dole mini słowniczek.

Jestem za tym, żeby utrzymać i docenić, że każde stworzenie, każda forma ma swoje „przeznaczenie”, Chociaż generalnie z jednego tworzywa stworzona i połączona z resztą, zawierająca się w Jednym i będąca Jeden – tak, ja tak czuję i rozumiem. Wracając do Beaty i jej zaprogramowań…Jest bardzo prawdopodobne, że ujrzałam cały mechanizm. W konsekwencji milionów godzin pracy, odgruzowywania i ściągania blokad, których znalazłam całe mnóstwo. Od pierwszego, świadomego  zarejestrowania pojedynczych schematów niewoli minęło jakieś 10 lat (chociaż od ok 25 jestem w pracy naprawczej nad sobą). Kwietniowy, olśniewający, choć bolesny set przejawia się już teraz „widzeniem”, zauważaniem kolejnych uzupełnień do ogólnego obrazu.

Do tego nowość – wyraźne widzenie poszczególnych uwięzień energetycznych w ciele. Głównie, to szczęka, zęby, zatoki, wnętrze nosa i igły w klatce piersiowej. Teraz łatwo uwalnia się, rozpuszcza, transformuje na energię, światło i miłość programy, bo pokazują się, jako lekkie i podatne na zmianę. Uczucie ulgi, uwolnienia energii jest też szybciej osiągalne i rozanielające, wysoce rozluźniające. 

Umysł. Zauważyłam, że kiedy udaje mi się go obserwować wówczas „mało myśli”. Jakkolwiek śmiesznie by to nie wyglądało – potwierdzam, że jest oddzielny i choć go nie widzę, to jest  (podobno na 4 gęstości). I jeśli czeka się na to jaka kolejna myśl się pojawi – w moim przypadku  – ona niechętnie przychodzi. Kiedy jestem w Obecności umysł jest pusty i cichy, chociaż mogę coś pomyśleć, jeśli potrzebuję. Sam jednak, nie toczy swojego toku myślowego, narracji, nie ma krytyka, myślicielki, wspominającej. Nul. W Obecności jest tylko ta Chwila. Jest pełna. Nie ma w niej myśli ani czucia braku, chcenia. Jest szerokie i głębokie bycie, spokój i pogoda ducha.  Ciało czuje się w równowadze, ale puste w środku i jakby „uniesione do góry”. 

Wróciłam do lekcji z ubiegłorocznego warsztatu z uwalniania emocji Izabeli Trędowicz. Cennym dodatkiem poza usuwaniem kolejnych warstw złości, żalu, wstydu, zazdrości jest to, że teraz pozostaję na długo po pracy w stanie Obecności.

Mini słowniczek

We mnie – tzn. w obszarze OSOBY/ego. Najbardziej zawężony punkt identyfikacji. Jest to poczucie „ja” oparte na przekonaniach, pamięci, historii. oraz roli jaką się pełni w świecie. Tutaj Świadomość doświadcza siebie jako oddzielonej, odseparowanej jednostki.

Ego pozwala świadomości doświadczać świata w sposób czytelny i precyzyjny. (jak maska widzieć pod wodą). Transcendencja ego, to przekroczenie ego, czyli wyzbycie się mechanizmów, które nie są naturalną  funkcją ego. Obecnie ludzka struktura ego bywa silnie dysfunkcyjna. Jest ona oparta na lęku, separacji, nadmiernej identyfikacji z przekonaniami. Zaburzona dysfunkcyjna forma ego, nie samo ego jest problemem.  Tzn., to, że jest naćkana programami, schematami myślowymi i ciągłą walką o przetrwanie wynikająca z przekonania o separacji i oddzieleniu od źródła/rdzenia/boga. 

Moje życie – epizody, historie, które rozgrywają się z beatą w roli głównej. Ja, którym prawdziwie czuję, że jestem jest Życiem, a nie ma „ma życie”, czy żyje jakieś: „moje życie”.